Wielki COME BACK

Hej! Witam! W zeszłym roku założyłam tego bloga w celu urozmaicenia wolego czasu i przelania wszystkich myśli na ekran komputera. Po około 3 miesiącach prowadzenia go porzuciłam pisanie na rzecz nauki. Teraz po roku przypomniałam sobie o nim i zauważyłam coś dziwnego (w pozytywnym sensie) MAM KOLEJNEGO OBSERWATORA :D Taka mała rzecz, a tak cieszy ;) W każdym razie nawet po roku nieobecności widzę, że jakaś aktywność w obrębie tej strony istniała i to mnie bardzo cieszy, bo postanowiłam kontynuować moją pisarską przygodę. Prawdopodobnie pozmieniam coś na tej stronce i ją"skończę" na rzecz nowego bloga, którego zamierzam poprowadzić o wiele DŁUŻEJ, a przynajmniej dopóki wena mi nie wyjdzie nosem :P Także będzie on prawdopodobnie aktywowany za ok. 2 msc, po moich egzaminach i kiedy będę miała ułożoną, bądź spisaną chociaż połowę następnego ff ;)

Mam nadzieję, że zaglądniecie tu jakoś niedługo, bo umieszczę LINK do nowego bloga z ff
(dla zainteresowanych: będzie ono prawdopodobnie o 1D, choć mam pomysł na napisanie czegoś bardziej autorskiego)

Pozdrawiam, Cukiereczek :*

VA ROZDZIAŁ II

Witam !!! Długo już nie dodawałam kolejnego rozdziału fanficka Akademii Wampirów, lecz dziś nadszedł ten dzień :D W takim razie nie przedłużam i życzę miłego czytania ^.^

ROZDZIAŁ II

     Wpadłam w panikę. Nigdy się tak nie rozłączała. Łzy zaczęły mi płynąć ciurkiem po twarzy. „Grace, weź się w garść!” – skarciłam się w myślach. Wytarłam mokre policzki rąbkiem rękawa i odblokowałam telefon. Brak zasięgu. Muszę jednak zrobić to zdjęcie. Gdyby nie udało mi się uciec… wolałam o tym nie myśleć. Włączyłam aparat w telefonie i ustawiłam samowyzwalacz na 10 sekund. W głowie ułożyłam sobie plan. Zamierzałam do niego podejść i zapytać o… miejscowość której wylądujemy! Odczekałam jeszcze chwilę, po czym włożyłam telefon do kieszeni, tak aby nie wzbudzał podejrzeń i by jednocześnie dało się nim zrobić zdjęcie. Nacisnęłam guzik i samowyzwalacz zaczął odliczanie.

Dziesięć…
Dziewięć…
Wstałam i przecisnęłam się do przejścia.
Osiem…
Siedem…
Ruszyłam przed siebie. Widziałam już sylwetkę strażnika.
Sześć…
Pięć…
Stanęłam obok miejsca na którym siedział i pochyliłam się ku niemu.
Cztery…
- Jak się nazywa miejscowość której wylądujemy ?
Trzy…
Dwa…
- A po co ci ta informacja ?
Jeden…
- Ciekawa jestem.
Zero.
      Odetchnęłam z ulgą. Zdjęcie już się powinno zrobić, a on nic nie zauważył.
- To trzeba było spojrzeć na tablicę odlotów na lotnisku – warknął. – Ja też nie pamiętam.
- Och, przepraszam, że spytałam – odburknęłam.
- A gdzie ty właściwie idziesz ? – zapytał.
Ups… Duża luka w planie. Co mam powiedzieć?
- Eee… dowiedziałam się, że znajomi lecą tym samym samolotem i chciałam się przywitać.
- W takim razie cię nie zatrzymuję – mówiąc zrobił nieco skrzywioną minę.
Osłupiałam. Przecież nikogo tu nie znam! Nie chcąc żeby mój plan spalił na panewce ruszyłam do przodu pewnym krokiem, choć taka pewna nie byłam. „Uspokój się Grace”- nakazałam sobie. W pewnym momencie dostrzegłam wolne siedzenie z brzegu jednego z pierwszych rzędów. Czmychnęłam w tamtą stronę i szybko usiadłam. Żeby wyglądało to realistycznie, odwróciłam się do mojego sąsiada, który czytał książkę. Był to niebieskooki blondyn o bardzo jasnej cerze i smukłej sylwetce. Chłopak był nieco wyższy od przeciętnego nastolatka.
- Cześć – powiedziałam trochę zbyt gwałtownie. – Czy mogę tu chwilkę posiedzieć ?
- Chyba tak – odpowiedział nieco zdziwiony. – To miejsce jest puste – pokręcił głową i wrócił do lektury.
- Mam jeszcze takie jedno pytanko, czy mógłbyś udawać przez tą chwilę, że się znamy? – Była to najgłupsza rzecz jaką w życiu powiedziałam. Nie miałam wyjścia, ale on się tylko cicho zaśmiał.
- Chcesz wzbudzić zazdrość chłopaka? – zapytał szeroko uśmiechnięty.
- Nie, to tylko… - zaczęłam się tłumaczyć, lecz zdałam sobie sprawę tego, że to nie ma sensu.
- Wiem jak to jest – mrugnął. Był mniej, więcej w moim wieku.
- No więc jestem Grace – powiedziałam i uśmiechnęłam się nieśmiało.
- David, David Tarus.

- Tarus… Zaczekaj, ty jesteś z rodziny królewskiej ?
- Tak, a ty jesteś morojką?
- Tak.
- To dziwne, powinienem był poznać po wyglądzie.

 „Tak samo jak ja jego”- pomyślałam

- To pewnie przez twoją ciemniejszą karnację – wytłumaczył. Nie unikam słońca, tak jak większość morojów. Jestem do niego przyzwyczajona i jemu zawdzięczam lekko śniadą skórę, która bardzo kontrastuje z bladością morojów. Jak masz na nazwisko? – zapytał.
- Iwaszkow.
- O jak miło cię poznać kuzynko – powiedział i obdarzył mnie jeszcze szerszym uśmiechem.
Z początku nie załapałam o co chodzi, lecz po chwili przypomniałam sobie, że arystokraci uważają się za jedną wielką rodzinę.
- Ciebie też. A tak ogólnie, to gdzie lecisz? – zapytałam.
- Do Akademii świętego Władimira. Wracamy od moich rodziców... – Zaraz, zaraz … Akademii ? Och, jestem uratowana! Już miałam mu powiedzieć o mojej sytuacji, lecz górę wzięła nade mną niepohamowana ciekawość.
- Czekaj, czekaj… To można opuszczać Akademię ? I dlaczego powiedziałeś lecimy?
- Nie można opuszczać Akademii od tak, ale moi rodzice właśnie się przeprowadzili do nowego domu w Portland i prosili bym zabrał wszystkie swoje rzeczy i przy okazji ich odwiedził. I powiedziałem lecimy, bo jest ze mną Travis – mówiąc to wskazał siedzącego za nim chłopaka. Miał on śniadą cerę i  kruczoczarne włosy, zmierzwione wokół głowy. Spał.
- Okey, rozumiem. – Travis był dampirem, musiał pełnić funkcję strażnika Davida. Z drugiej strony wyglądał na jakieś 17 lat.
- Czy Travis jest twoim strażnikiem? – Nie mogłam się powstrzymać.
- Tak, ale tylko tymczasowo na czas pobytu. Jest w moim wieku i dopiero za rok zostanie oficjalnie strażnikiem.
- A ile macie lat?
- Po 16. Dobra a teraz ty powiedz coś o sobie,. Czuję, że ja cały czas mówię. Dokąd się wybierasz?
- Też do A… - Zdałam sobie sprawę, że nie mogę ich wciągać w moje sprawy. Nie mogłam im powiedzieć, że prawdopodobnie uprowadził mnie jakiś przebrany strażnik. Ale mogłam zdradzić gdzie jadę. – Też do Akademii. I prawdopodobnie będziemy kolegami z klasy – uśmiechnęłam się nieśmiało.
- Świetnie się składa! Nic się nie bój. Ja cię oprowadzę po całej Akademii. – Obdarzył mnie szerokim uśmiechem.
- Dobra, to do zobaczenia na lotnisku.
- Nie zostaniesz tutaj? - Wtedy nie mogłabym zobaczyć czy zdjęcie wyszło. Musiałam się wymigać.
- Eee… Raczej nie. Jeszcze mnie stewardesa przegoni. Poza tym muszę załatwić pewną sprawę. – Mrugnęłam do niego znacząco.
- Aaa… Rozumiem. – Pewnie pomyślał, że chodzi o tego chłopaka, w którym miałam wzbudzić zazdrość. – To do zobaczenia.
     Chwilę potem już siedziałam na swoim miejscu. Lekko drżącą ręką wyjęłam telefon. Zdjęcie się udało. Miałam ochotę skakać ze szczęścia. Teraz pozostawało czekać aż wylądujemy, wtedy wyślę je mamie.

Krótki post nr.4

Witam !!!!!!!! Wiem, że dość długo na tym blogu nie pojawiały się żadne nowe posty, ale od dzisiaj zamierzam to zmienić :D Mam już gotowe 3 rozdziały fanficka o Akademii Wampirów i zamierzam teraz je dodawać na bieżąco co 2 lub 3 dni ;) A w tym krótkim poście chciałam jeszcze wspomnieć o Foretold. Jest to zbiór 14 opowiadań słynnych autorów. Pojawia się tam także opowiadanie pani Mead, które jest zatytułowane Homecoming. Zdradzę jedynie, że opowiastka ta nawiązuje do Akademii Wampirów i opowiada o powrocie Rose i Dymitra do Rosji. :D Dla zainteresowanych umieszczam LINK do tej właśnie opowiastki, nieoficjalnie przetłumaczonej na język Polski.
Pozdawiam
Cukiereczek

Krótki post nr.3

Ten krótki post chciałabym poświęcić książce pt. POCAŁUNKI WAMPIRA.POCZĄTEK Jeszcze NIGDY nie czytałam aż tak złej książki !!! Jest ona w sumie o niczym. Chciałam przeczytać coś fajnego i lekkiego,  pokroju książek Meg Cabot, lecz co dostałam ??? Beznadziejne, nierealne romansidło, które zdaje się, że jest napisane przez 10-latkę. Naprawdę nie polecam tej książki. Początek był jeszcze jako taki (pierwsze 20 str.) ale potem już kompletna klapa. Przeczytałam ją do końca, ze względu na małą objętość, ale i tak nie zachwyciła mnie ani trochę. Jeśli miałabym ją oceniać to dałabym 2/10. Oczywiście jeśli ktoś ma odmienne zdanie może napisać w komentarzach.

Dla zainteresowanych: Aktualnie zabrałam się za ALICJĘ W KRAINIE ZOMBIE :D
POZDRAWIAM
Cukiereczek

Opowiastka Akademia Wampirów ROZDZIAŁ 1

VA ROZDZIAŁ I

11.01.14

pięć lat później

      Wiedziałam, że do tego dojdzie. Rodzice chcą wysłać mnie do szkoły… dla wampirów. Akademia św. Władimira szkoli wampirów na świetnych strażników, chroni morojów przed strzygami i rozwija ich umiejętności. Tyle, że ja nie posiadam w sobie magii. Mój tata, który jest użytkownikiem rzadkiego daru – mocy ducha – umie wejrzeć w moją aurę. Twierdzi, że mam potencjał na użytkowniczkę magii wody. Niezbyt się z tego cieszę, bo cóż mi po wodzie? Ale on twierdzi, że powinnam się kształcić dalej i zdobyć umiejętności. Z tego powodu wysyła mnie do akademii.

      Mama przekazała mi wszelką swoją wiedzę, a jako że byłą niegdyś alchemiczką ma jej dość sporo. W każdym razie, w tej chwili znam 4 języki: włoski, angielski, francuski, rosyjski i posługuję się nimi biegle. Jestem też na dość zaawansowanym poziomie w innych przedmiotach, zwłaszcza chemii i biologii. W takim razie, po co mi akademia? Rodzice mi cały czas mówią, że muszę posługiwać się magią, ale ja nie chcę. Oni oboje umieją czarować, choć mama jest człowiekiem zna ludzką magię, a tata jako moroj posiada moc od urodzenia. Twierdzą też, że bez magii nie jestem do końca sobą.

       Postanowiłam podejść ich z drugiej strony i zapytałam, co inni ludzie powiedzą na to, że jestem wampirem, chociaż powinnam być dampirem. Dowiedziałam się, że nie jestem ich dzieckiem dość dawno, zaraz po przeprowadzce do ameryki. Moją pierwszą reakcją był potok łez, ale z czasem mi uświadomili, że moim prawdziwym rodzicom groziło niebezpieczeństwo i w związku z tym lepiej, że mieszkam z nimi, bo inaczej byłabym martwa lub mieszkała w sierocińcu. Od tego wydarzenia traktuję ich jak moich normalnych rodziców, ale nieco się złoszczę, że nie wie o mnie rodzina mojego taty i całe społeczeństwo wampirów. Do tej pory moje istnienie było utrzymywane w sekrecie, a że mieszkaliśmy od zawsze daleko dworu królewskiego, pośród ludzi, nie przeszkadzało mi to zbytnio, wiedziałam, że to dla mojego bezpieczeństwa. Moją ostatnią linią obrony był argument w stylu „nie mam obycia w świecie morojów”. Oni jednak stwierdzili, że wcale tak nie jest, a nawet, jeśli, to akademia jest idealnym miejscem do zdobycia doświadczenia tego typu. Tymi słowami ostatecznie mnie przekonali do wyjazdu.

        Właśnie się pakowałam, lecz nie mogłam się skupić na tym, co robię, gdyż moje myśli nadal krążyły wokół nowej szkoły, a właściwie to pierwszej szkoły. Bałam się, że sobie nie poradzę, nie będę mogła się przyzwyczaić do panujących tam reguł. Zastanawia mnie także, czy inni się nie zdziwią, że dochodzę do klasy dopiero w połowie semestru. Jestem ciekawa czy łykną tę bajeczkę, autorstwa mojego taty. Oficjalnie miałam być jego córką z nieślubnego łoża. Tylko nasza trójka miała znać prawdę. W sumie nie było powodów do zmartwień, nikt się raczej nie dowie. Naprawdę wyglądałam na córkę Adriana. Takie same oczy, szczupła sylwetka, blada skóra, wystające kości policzkowe. On zawsze mówi, że jestem taka ładna dzięki niemu, chociaż prawda jest bardziej bolesna. Nawet nie wiem, komu zawdzięczam urodę, ale staram się o tym nie myśleć.

      Już od pięciu minut składam tą samą bluzkę. Stwierdziłam, że to na razie nie ma sensu i postanowiłam zjeść coś. Postawiłam na jabłko, dzienną porcję krwi już otrzymałam, nie było sensu męczyć Marthy, choć wiedziałam, że tak naprawdę sprawia jej to przyjemność. Kiedy weszłam do kuchni stała przy piekarniku i coś wyjmowała. Jak zwykle się nie myliłam, to były ciasteczka korzenne. Nick je uwielbia. Pamiętam jak dwa miesiące temu wychodził na samolot do Montany, żeby rozpocząć ostatni rok nauki w Akademii. W jednej ręce miał torbę z ubraniami, a w drugiej z ciasteczkami. Oczywiście zaraz za nim wybiegł podobnie obładowany Charlie. On w tym roku rozpoczął ostatnią klasę podstawówki. W związku z tym będę go rzadziej widywać, ale to jest lepsze niż pół roku rozłąki. Ja natomiast, mam szesnaście lat, więc moje miejsce jest w przedostatniej klasie szkoły średniej. Będę w miarę często spotykała Nicka. Już się nie mogę doczekać, kiedy ich zobaczę. Muszę im spakować trochę ciastek.

- Martho, czy możesz mi ich trochę odłożyć?

- Ależ oczywiście panienko – powiedziała z uśmiechem gosposia-karmicielka. Lubię, kiedy mówi do mnie „panienko”. Choć na początku mnie to denerwowało, teraz czuję się dziwnie, kiedy Martha zwraca się do mnie po imieniu.

- Panienka wie może, kiedy rodzice wrócą?

- Nie wiem. Powiedzieli tylko, że jeśli nie wrócą na czas, żeby odwieźć mnie na lotnisko, wyślą kogoś z Akademii – odpowiedziałam. Gosposia chwilę trawiła tą informację, po czym zapytała:

- A panienka już się spakowała? Mogą się pojawić w każdej chwili.
- Jeszcze zostało mi trochę ubrań, ale powinnam się z nimi szybko uporać. Przyszłam tylko po jabłko – pokazałam czerwony owoc w mojej dłoni, który przed chwilą zagarnęłam z koszyka.
- Jakbyś czegoś potrzebowała to możesz w każdej chwili zawołać – powiedziała, lecz zaraz dodała – panienko.
         Tak jak myślałam, kiedy w mojej głowie zapanował względny spokój, zapakowanie walizki zajęło mi niecałe 10 minut. Chwilę potem usłyszałam dzwonek do drzwi. Zbiegłam po schodach w nadziei, że ujrzę rodziców, lecz przed domem stał obcy mężczyzna. Nie widziałam go nigdy wcześniej, lecz moje oczy stwierdziły, że wygląda jak dampir. Miał umięśnione ciało i wyćwiczoną posturę strażnika. Wyglądał na gościa po czterdziestce.
- Panna Grace Iwaszkow? – Przemówił głębokim basem.
- Tak, pan z Akademii? – Zapytałam.

- Tak – powiedział dość niepewnie, po czym dodał – mam panią dostarczyć do szkoły.
- Świetnie, więc pójdę po walizki.
- Nie będzie to konieczne, nie chcemy dopłacać za nadbagaż. Mój kolega po fachu będzie niedługo ochraniał moroja lecącego stąd do Montany. Zapewnił mnie, że zatroszczy się o pani bagaż. – Wydało mi się to nieco podejrzane, lecz skoro rodzice zaufali temu człowiekowi  wysłali go po mnie, to ja też mogę mu zaufać.

- W takim razie skoczę tylko po torebkę.

            Weszłam po schodach na górę i złapałam lekką kurtkę, przewidując pogodę w Montanie oraz chwyciłam moją niebieską torebkę. Wolę być ubezpieczona na każdą okazję, więc wzięłam dodatkowo zapasowy telefon, latarkę, gaz pieprzowy i sweter, po tym zeszłam na dół. Strażnik-dampir już siedział w czarnym SUV-ie. Pożegnałam się szybko z Marthą, przekazałam jej także pozdrowienia dla rodziców i ruszyłam w stronę samochodu.

- Mogę wiedzieć jak ma pan na imię ? – Zapytałam.

- Może pani, ale ja nie muszę mówić.

„Coś czuję, że to będzie długa droga” – pomyślałam.
         Kiedy pan naburmuszony w końcu wyjechał z naszego podjazdu, zamiast skręcić w stronę miasta, skierował się do lasu.
- Czemu tędy jedziemy ?  - chciałam wiedzieć.

- To taki skrót, chciałem ominąć korki.

- A czy ten skrót jest na pewno bezpieczny ?

- Nawet jeśli, to umiem bronić się za nas dwoje.

- Mhm – mruknęłam. Widocznie pan naburmuszony jest także panem bezkrytycznym.
 Niedługo potem byliśmy a lotnisku, odbyliśmy odprawę bez żadnych przeszkód, po czym udaliśmy się  do samolotu. Na moje szczęcie okazało się, że nie ma miejsc koło siebie, więc mój tymczasowy strażnik wylądował na siedzeniu, cztery rzędy przede mną. Chwilę przed startem napisałam do mamy: „Już wylatujemy.” Odpowiedź mamy była natychmiastowa: „Jak to wylatujecie ?” Lecz nie dane mi było odpisać, ponieważ zaraz po tym jak mama napisała, zadzwoniła do mnie.
- Gracie, co się dzieje ?
- Nic takiego, po prostu już jestem w samolocie i startujemy za chwilę.
- Ale jak to, z kim tam jesteś ? – Zdziwił mnie jej zaniepokojony ton.

- Z tym strażnikiem, który mnie zabiera do Akademii.
- Córciu, nie wiem jak to możliwe. To my mieliśmy z tobą lecieć do Montany. Nie powiadomiliśmy szkoły, że mają wysłać kogoś po ciebie.
- Czyli on mnie uprowadził?!
- Grace, posłuchaj mnie teraz, masz wyglądać normalnie, jakby nic się nie stało. Masz przy sobie zapasowy telefon ?

- Tak – odpowiedziałam natychmiastowo.
- Włóż go teraz do kieszeni swojej kurtki. Tak żeby nie było go widać. – Wyjęłam małe urządzenie oraz dodatkowo gaz pieprzowy i włożyłam do kurtki. – Czy ten strażnik wie o drugim telefonie ?
- Raczej nie, przy odprawie nie wyjmowałam nic na taśmę, tylko położyłam tam całą torebkę.
- Dobrze, czy możesz mi opisać tego strażnika ?
- Czarne włosy, ciemne oczy … Mogę ci wysłać jego zdjęcie!
- Jasne, wyślij zaraz po tym jak skończymy rozmowę. – W oczach wzbierały mi się łzy. – Córciu, na jakim lotnisku lądujecie ?

- Nie pamiętam nazwy, ale to najbliżej tym mieście najbliżej szkoły.
- Zrobimy tak : Kiedy wylądujecie powiedz mu, że musisz iść do łazienki. Jemu do damskiej nie wolno wejść, ale może ci kazać zostawić mu torebkę. Zrób to, nie wahaj się. Postaraj się wyjść przez okno. Będziesz w dużym mieście, ukryj się w jakiejś kawiarence skontaktuj z nami.

- Mhm, mamo już starujemy – powiedziałam, słysząc ogłoszenie pilota.
- Dobrze córeczko, pamiętaj o wszystkim co ci mówiłam i koniecznie wyślij mi to zdjęcie.
- Kocham cię – powiedziałam przez łzy. 
- Ja też cię kocham skarbie, wszystko będzie  … - Nagle coś nas rozłączyło.

Krótki post nr. 2

Witam !!! Wiem, że ostatnio nie udzielałam się na blogu zbyt często, ale mam dużo nauki. Chcąc to wynagrodzić, wzięłam się w garść i napisałam kolejny rozdział. Powinnam go dodać jeszcze dzisiaj, ale zobaczymy jak to będzie ;) a razie dodaję krótki post o jednym z moich ulubionych seriali, a jest to mianowicie RINGER.
Ringer opowiada o losach Bridget Kelly, która po wielu przejściach zostaje jedynym świadkiem morderstwa. Sfrustrowana sytuacją życiową, udaje się po pomoc do swojej bliźniaczki Siobhan, która wiedzie na pozór idealne życie. Jednak w dniu ich spotkania Siobhan popełnia samobójstwo, a Bridget w związku z grożącymi jej niebezpieczeństwami przyjmuje jej tożsamość. Teraz musi się zmierzyć z nowym, "idealnym" światem jej siostry. Serial od razu przypadł mi do gustu i jestem aktualnie na jego ostatnim odcinku. Trudno nadążyć z pojawiającymi się intrygami i dopiero w punkcie kulminacyjnym okazuje się kto tak naprawdę za wszystkim stoi. Nawet jeśli wcześniej się Wam wydawało, że wiecie, kto utrudnia życie naszej bohaterce, gwarantuję wam, że się mylicie ;) Gorąco polecam ten serial :D
Cukiereczek

5 DAY CHALLENGE: piosenki

Dzisiaj krótszy temat na 5 day challenge : Piosenki !!!
Na początku moje dwa ulubione smęty (miał być jeden, ale nie mogłam się zdecydować) :
- "Let her go" Passenger
- "Atlas" Coldplay
A teraz dwie inne ulubione:
- "I knew you were trouble" Taylor Swift (jest to również mój dzwonek na telefon :)
-"Stay the Night" Zedd
Pozdrawiam
Cukiereczek